میریزه تو دلا سرما,  وقتی که شیشه ندارن

وقتی که حُرم نفسها,  تو دلا ریشه ندارن

توی هجمهء مگسها,  پُر طاعون دلامون

کی میاد مجنون لیلا؟  که بگه گیشه ندارن

این دلا  تا بفروشن,  واسهء یه عباسی بلیط مهر و

تا بگه پستن و مردن,   اگه عشق پیشه ندارن

یه روزی یکی اومد  تیشه رو داد به دست فرهاد

گفت که عاشقای این شهر,  واسه عشق بیشه ندارن

تو  بکَن بیشهء عشقو,  بیستون واسه چه کاره؟

وقتی که معشوقه هامون,  یه جو اندیشه ندارن

الغرض فرهادای  ما,   توی این بغض زمونه

واسه افطاری بغضا,  حتی یک تیشه ندارن

همه آدما غریبن,  واسه هم تو این زمونه

پشت هیچ کسی کلام  ((طرف از خویش)) ندارن

هر چی میگم که یه روزی,  میشن از نو پاک و صادق

گرد مرگ پاشیده اینجا,  واژهء ((میشه)) ندارن

    زندگی خوب است

    اگر از احوالم خواسته باشید کیفم کوک است

    دماغم هم چاق

    هوای اینجا تعریف دارد

    انگار همیشه بهار است

    غذا هم خوب است

    دیگر از نان خشک و اب جوب خبری نیست

    اینجا دیگر نه کسی غصهء نان دارد, نه نوا

    حتی هر روز سهم سیگار مجانی هم  داریم

    دیگر لازم نیست برای یک نخ سیگار سگ دو بزنیم....

    مخصوصا این یکی دو روز اخیر, همه حسابی تحویلم گرفتند

    دیشب از رستوران برایم غاز کباب اوردند

    باورم نمیشد

    کار بچه ها بود

    طفلی ها پول شلوار دبیت هایی را که اینجا به بیگاری دوخته بودند هدر دادند برای اخرین شام من....

     ولی حیف که تنها چند دقیقه قبل از اعدام بهمان قلم و کاغذ میدهند وگرنه باز هم از محاسن اینجا برایتان مینبشتم....

    علی را که یادتان هست

    همان که پسر مشهدی ماشالا نوهء مرحوم میرزا حجت خان سر ممیز بود

    دیروز اعدامش کردند

    سر ظهری که خواب قیلوله بودم, دیدمش

    میگفت اصلا و ابدا درد ندارد....

    میگفت جایش خوبست

    بهتر از خانه شان!!

    حتی بهتر از اینجا!!!

     خیلی بهتر!!!!

    کاغذم دارد تمام میشود, پشتش مینویسم ولی امید ندارم که بتوانید بخوانید, اخر میبینید که پشت همهء کاغذ ها چاپ شده

    هر کس نامه را میخواند, بابا را از طرف من ببوسد

    به او بگویید میخواستم اکتور سینما  شوم

    میخواستم مرد دوران شوم

    به او بگویید میخواستم مایهء سر بلندی اش باشم

    ولی نداری بود و من و حوضم.

    وقت این اخرین تجربه, به یاد ان معلم کلاس دوم دبستانم افتادم

     به یاد ان روزی که به خاطر مشق شب, گوشم را هدف ضربدست سنگینش کرد و به او گفتم که ((هیچ کجای دنیا به من  مداد و کاغذ مجانی نمیدهند که برای جفنگیاتی که اسمش را مشق شب گذاشته ای حرام کنم)) که سیلی دومش پردهء گوشم را لرزاند....

    ولی چه خوب شد که قبل از مرگ فهمیدم که  یک جای دنیا هست که به همه مداد و کاغذ مجانی و بی منت میدهند; داخل زندان, قبل از اعدام....

     حیف شد, خیلی حیف, کاش ان روز که دوم دبستان بودم این قلم و کاغذ بی منت به دستم میرسید....

    زندانبان صدایم میکند انگار وقتش رسیده که نفس, اری نفس, همانکه تنها دلخوشی ام مجانی بودنش بود هم, دریغ شود از این تن رنجور.... .

کجا پیدات خواهم کرد؟ پیش که؟ کی ات ای عشق؟

در این ((گل پوچ))  طولانی, گُلی رو کن, فقط یک بار

پس از صد مشت پوچ خالی پی در پی ات, ای عشق!

-گم اندر گم- چه راهی تو که پایانت رسیدن نیست

اگر چه بیش و پیش از هر رهی کردم طی ات ای عشق!

مگر تقویم تو, ای بی بهشت!  اردی بهشتش نیست؟

که سهم از دوزخم دادی حوالت با دی ات  ای عشق!

به جز افسانهء ((نه)) از گلوی تو نزد بیرون

دمیدم هر چه افسون های ((اری)) در نی ات ای عشق!

دل من برهء گمگشته ات بود و دمی نشنید

نشانی های چوپانی, ز بانگ هی هی ات, ای عشق!

اگر موعود من, با توست, هر بار از چه می بینم

تو را, اما نمی بینم به همراه وی ات؟ ای عشق!

به شوق باده ای نوشین دوباره خالی اش کردم

ولی کاری نبود, این بار هم گویا  می ات, ای عشق!

پدرم را

بعد از قریب به ده سال

گپ و گفتی از هر چیز و هر جا و هر کس

ولی من جرات نداشتم از خیالاتم که چه در سر دارم و الخ... چیزی به ایشان بگویم

ولی مگر میشود که به صورتم نگاه کند و نفهمد؟

(توی دلم میگویم: چه خوب که یکی فهمید)

ولی به چه قیمت؟ به قیمت دل بی قیمت پدر؟

باز هم نبشتن اغازیدم و به طعنه به خودم گوشزد کردم که:

کلامت را بچش تا به بی اندازگی وجودت تلخ نباشد

کلامت را بپز تا به بی اندازگی گوشت رانت خام و خونین نباشد

بگذار تا کلامت در غار گر گرفته دلت خوب برشته شود تا لذت بی اندازه دهد کسانت را که همه گویند چه ساکت و رضاست از دنیا.... .

حال اگر فهمیدم که چه نبشته ام؟!!!

چند مدت پیش بود که کسی برام این شعر و فرستاد:

مطمئن باش و برو

 ضربه ات كاری بود

 دل من سخت شكست

 و چه زشت به من و سادگی ام خندیدی

 به من و عشقی پاك

 كه پر از یاد تو بود

 و خیالم می گفت

 تا ابد مال تو بود

 تو برو، برو تا راحتتر

 تكه های دل خود را آرام

 سر هم بند زنم

حالم منقلب شد و با دستی که ارتعاشش هنوز هم به جا مونده و ((حال)) اینکه هیچوقت هم اهل توضیح نبودم, این رو در جوابشون نبشتم :

 اری امروز همه

 پشت سر میگویند

 پیش رو میگویند

 ضربه ات کاری بود

 مطمئن باش و برو....

 .

 .

 سینهء پهن محمد امروز

 چون قلافی شده از لختهء خون

 تیغهء دشنهء تلخی تا بیخ

 در درون سینست

 .

 . 

 و به قلبش دردیست

 که وورا راه علاجی نبود

  .

  .

 و چه میداند کس

 که چه حالی دارد

 عاشق مست نما

 ان هنگام

 که ز ترس شرف معشوقش

 دل او میشکند

 . 

 .

 چه کسی دیده دل عاشق را؟

 چه کسی گفت گواهم که دلش سالم بود؟

 چه کسی میداند

 که درختان بلند 

 که درختان سترگ

 که چمن های قشنگ

 که چمن های فرو خفته به " کاشانهء" معشوقهء او

 هر شب جمعه ز چشم عاشق

 ابیاری شده اند

 . 

 .

 چه کسی میداند.... .

صبح روزی خواهم   رفتن از کاشانه

سوی جبری حتمی   سوی دیگر خانه

من همین دیروز از   خاک برخواسته ام

من همان کودک پار   بچه ای دردانه

گویشم پیش پدر   چون همه قند و نبات

گشت میزد به برم   چون یکی پروانه

ولی امروز مرا   شمع جان خاموش است

و به سمت گوری    میروم سلانه

تو فروغی افکن   بر من و بر غزلم

روز حمل سنگین   جسدم بر شانه

تو مبادا نفرین   بکنی بر میت

که ندارد سودی   اتش و ویرانه

ناصحی دیدم گفت:  هی عمو عاشق باش

تا که راه  ارباب     گز کنی مستانه

حین غزل را گفتم   و نباشد وقتی

و چنان یک قلاش    میروم رندانه

بیچاره از لب شکرت قند خون گرفت

چشمش که تیزبین و عقابی سرشت بود

با دیدنت دو صد مرض گونه گون گرفت

وان سائلی که غم به جز  از اب و نان نداشت

با دیدنت هزار غم چند و چون گرفت

یا عارفی که کار بجز  سجده اش نبود

از دیدنت دوصد قدح لاله گون گرفت

فرهاد وار  انس و ملک در  کف  تو اند

از هول دیدنت دوباره دل بیستون گرفت

تو کیستی که مایهء جان میستانیم

کاین لال خسته دل  از سر  زبون گرفت

هرچند نیست در خور تو این ملول  زار

لیک از برای تو  گَه سُکنی به تون(۱ ) گرفت

............................................................................................................

۱. تون حمام محل ریختن شاخ و برگ و لاس برای افروختن شعلهء زیر خزینه, که  گه گاه محل پناه و یا سکنی گاه افراد قرار میگرفته.

غزال من شده اینت درود آخر من

فراز من !  شده وقت فرود آخر من

تمام هستی من, پُر ز واپسین نگهت

پر است, پر ز حقیقت, سرود آخر من

نشد که باشمت از خود طلیعه, ای الماس

که من زغالم و طی شد رکود آخر من

نه از تو میشکنم من, نه از جفای حبیب

که از وفای تو سنگین جمود آخر من

به پاسداری این دل که میشود آوار

بزن هلال لبانت به جود آخر من

تو رستگار عظیمی که پشت این پرده

ندیده است دو چشمت سجود آخر من

که این بنای کلنگی قرینه با مرگست

چه زود آمده وقت وفود آخر من

ز شرم خویش نگفتم سخن برابر تو

و این غزل شده گفت و شنود آخر من

...................................................................................

بدون شرح.... .